Elke les die ik geef, neem ik een kort moment om te praten over balans. Tussen plezier en werk. Tussen dromen en ergens voor vechten.

In een LinkedIn artikel omschreef ik waarom ik ben gestopt in het onderwijs. Het artikel werd massaal gedeeld en ik werd overstelpt met hulpvragen, smeekbedes en bedankjes. Sindsdien ben ik mij meer en meer gaan richten niet alleen op de leerlingen, maar op de mensen die ze moeten begeleiden. Want mijn workshops Virtual Reality, Artificial Intelligence, Photoshop, muziek, en al die andere lessen die ik mag geven, duren meestal maar een moment. Mijn boodschap duurt langer.

Coaching. Positieve, werk verlichtende gedachten, die niet zweverig zijn, maar je juist keihard met de neus op feiten drukken, waardoor veel van jullie weer in jezelf gingen geloven. In je eigen expertise. Ondanks de honderden documentaties die jullie moeten aanleveren, waardoor het echte werk niet meer gedaan word zoals je het zelf zou willen. Maar ik geloof in jullie. 

Als freelance docent kom ik op letterlijk honderden scholen per jaar. Het heeft mij een overkoepelend beeld gegeven van het GEHELE onderwijs systeem. 

Hoe hard deze boodschap mag zijn, het is noodzakelijk hem uit te spreken. 

Want op deze honderden scholen zie ik een rode draad. Doorheen primair onderwijs, van kleuters tot pubers, en voortgezet onderwijs, van autistische, meervoudig gehandicapte jongeren tot hoogbegaafden, en van penitentiaire inrichtingen naar VWO klassen. 

Mijn “bird’s eye view” wil ik jullie terug geven. Want het is de reden dat ik NIET meer in het onderwijs wil werken als docent. En de reden dat elke les die ik geef voelt als een nieuw feest, een nieuw avontuur. Niet alleen voor de leerlingen.

Hiermee sturen we weg van de grootste valkuil van het onderwijs; Docenten die te graag de gebreken benoemen. En het daar bij laten.

Als een flitspaal die wel flitst, maar geen foto neemt.

Ik heb geleerd dat elke dag een nieuwe kans is. Maar meer nog dan dat geloof ik in kind zijn. En blijven. Tegen wil en dank. Tegen de stormvloed van papier die je probeert klein te krijgen door je valselijk “groot” te maken. Grote mensen-dingen. Ik vertel de leerlingen dat ze zelf kunnen sturen wat ze van hun leven willen maken. 

Het is nog waar ook, maar alleen voor de leerlingen die het durven te geloven. Als je die laatste zin begrijpt, begrijp je de kern en het doel van docentschap.

En als jullie daar graag een duidelijk, helder, houvast biedend antwoord op willen hebben, stuur me dan een berichtje. Want ik geef naast teamtrainingen ook coaching. Samen in conclaaf.

We vertellen de leerlingen dat ze in zichzelf moeten geloven. Aan zichzelf moeten werken. En als ze dat goed doen, hoe dan ook, kunnen ze wat ik ook kan; nooit meer het gevoel hebben dat je werkt, omdat je alleen maar dingen doet die je leuk vindt. 

Iemand moet het doen. 

Ik ga graag in gesprek.